વિપિન પરીખ ~ ચલો, એક દિવસ

પ્રયત્ન  

ચલો,
એક દિવસ આપણે એમ વરતીએ
જાણે લગ્નનો પહેલો દિવસ છે.

તું કહેશે તો
એ દિવસ હું ઑફિસ નહીં જાઉં.
હું તને કહીશ,
‘રસોઈ તો રોજની છે, એને બાજુએ મૂક,
આવ મારી પાસે બેસ.’
ભરબપોરે દરિયાકિનારે
આપણે હાથમાં હાથ દઈ દોડીશું,
અથવા
રેતીમાં ઊંચા ઊંચા મહેલ ઊભા કરીશું.

એ દિવસે
તારી સાડીનો રંગ હું પસંદ કરીશ.
તું આનાકાની નહીં કરે.
મિત્રોની મહેફીલમાં હું પડ્યોપાથર્યો નહીં રહું.
તને છોડીને ઘરની બહાર હું ક્યાં જઈશ ?
એક પણ પુસ્તકને હાથ નહીં લગાડું –
સોગંદ ખાઉં છું.

રાત્રે બત્તીના પ્રકાશ માટે આપને ઝગડશું –
તું ના કહેશે.
અંધકાર ગાઢ થતો જશે અને છતાં
તું મને સૂવા નહીં દે.
સવારે
તારા હોઠને ભીના કરી હું તને જગાડીશ.

પણ અત્યારે તો
આપણે ઊંઘ વિના તરફડતી પાંપણ જેવા…

~ વિપિન પરીખ