આપણું તો….
આલા ખાચરનું ‘આપણું તો…..’
ભવાયા આવીને કે’ :
‘બાપુ જોવા ન આવે તો રમીએ નંઈ.’
-હાળાંવને દીધાં બે ગામ, તાંબાના પતરે.
હડાળાનો કણબી કે’કે
‘દીકરીના આણાં અટક્યા છ્ !
અફીણ ખાઉં.’
કાઢી દીધો પગનો તોડો,
નગદ સોનાનો:
‘જા હાળાં, કર્ય આણાં…..’
નગરશેઠે પગ ઝાલ્યા :
‘બારે વા’ણ બૂડ્યાં,
વખ ઘોળું, લેણદારોને શેં મોઢું બતાવું ?’
દીધાં જરઝવેરાતનાં ગાડાં :
‘લ્યો, રાખો મૂછનાં પાણી….’
આપણું તો એવું.
માગતલ મૂંઝાય,
આપતલ નઈં.
ઠકરાણાં ક્યે :
‘સૌને દીધું, અમને? અમે વાંઝિયાં.’
‘લ્યો, ત્યારે’
– એમ કહીને દેવના ચક્કર જેવા
ખોળાના બે ખૂંદતલ દઉં દઉં
ત્યાં ગધની આંખ્યું ઊઘડી ગૈ.
~ રમેશ પારેખ
રમેશોત્સવ
મને તો લાગે છે કે આને વાર્તા કહેવી કે કવિતા!
લઢણ વાર્તાની ચમત્કૃતિ કવિતાની એટલે કાવ્યવાર્તા
યોગ્ય સમજ આપી, આવું મેં પણ એક સોનેટમાં કર્યું છે. આભાર લતાજી.
ર.પા.અમારા અમરેલીનું ગૌરવ…
ર.પા.અમારા અમરેલીનું ગૌરવ…
બન્ને રચના ખૂબ સરસ.
બંને રચનામાં કેટકેટલું કહી દીધું કવિએ!
કવિના કટાક્ષ કાવ્યો કબીરની અવળવાણી જેવા.
વાહ મસ્ત રચનાઓ