હું રાહ જોઉં છું…
પેલી દૂરની ધુમ્મસભરી ટેકરી,
એ તો પર્યાય છે મારી ઉદાસીઓનો
ખેડેલાં ખેતરો ઉદગ્રીવ થઈને
વરસાદની વાટ જુવે છે એમ –
કોઈ મારી રાહ જોતું નથી.
સોનાની બંગડી જેવું અમારું ઘર
ડૂબેલું છે સૂનસૂન સન્નાટામાં
તડકો પહેરીને મોસમો ચાલી ગઈ છે
સાદ પાડતું નથી હવે આકાશ મને…
બારણે બારણે ઋતુઓની રાહ જોતી
તરસ ઊભી છે
ને ઓરડે ઓરડે પડાવ છે
ઉઝરડા પાડતી પાનખરનો…
પાદર સુધી આવેલી નદી
પાછી વળી ગઈ છે પડતર તરફ
પારકી સ્ત્રીના પ્રેમ જેવો ઉભડક –
દિવસ ચાલ્યો જાય છે પાછું જોયા વગર
ને ભૂખી વાઘણ જેવી રાત
બેસી રહે છે આંગણે આવીને
કરોળિયાના જાળાં જેવી ઊંઘમાં
ઝીલી શકાતું નથી જીવતર
દાદા કહેતા કે પૂર્વજો
પતંગિયા થઈને પાછા આવે છે.
હું રાહ જોઉં છું બળીજળી ભૂમિ પર
ચાંદની રાત ઊતરવાની
~ મણિલાલ હ. પટેલ
ઉદાસીના દરિયાને વળોટીને પણ પોતે જોયેલા, અનુભવેલા વતન માટેની અદમ્ય તરસ…
કવિને જન્મદિને સ્નેહભર્યા વંદન.
ખુબ સરસ રચનાઓ 👌🏽👌🏽👌🏽
વાહ, જેણે ગામને આત્મસાત કર્યું હોય એવા કવિ.