આંગણું પરસાળ ને ઉંબર હતાં
સ્વપ્નમાં પણ શું મજાનાં ઘર હતાં
ડેલીએ દીવાનગી ઝૂર્યા કરે
જે ગયાં પગલાં ઘણાં સુંદર હતાં.
એમના કર્મોથી એ નશ્વર થયા
કર્મ જો કે મૂળ તો ઈશ્વર હતાં.
ગામને પાદર ભરેલી ભવ્યતા
ગામ વચ્ચે કેટલાં પાદર હતાં.
એને આથમણી હવા ભરખી ગઈ
આયનામાં સંસ્કૃતિના સ્તર હતાં.
એ પછીથી મોરનાં પીંછાં થયાં
ભીષ્મની શૈયાનાં એ તો શર હતાં.
~ સુરેન ઠાકર ‘મેહુલ’
વાહ, ‘દુ:ખ. છે’ રદિફ વાળી ગઝલ ખૂબ જ સરસ, ગમી.
કાવ્યમાં અભિવ્યક્તિની નવી શૈલી દેખાય છે.