🔆વજેસિંહ પારગી ~ દહાડીનો દહાડી🔆

દહાડીનો દહાડી ઊગે છે સૂરજ
ધરતી પરથી હટે છે અંધકાર
હુંયે પ્રકાશ આંજીને
નીકળી પડું છું કરવા દહાડી.
દહાડાના પ્રકાશમાંયે
આંખ સામે છવાય છે
આજ દહાડી નંઈ મળે તો- નો અંધકાર.
ને અંધકારમાં અટવાતી રહે છે આશા.
કોઈ દહાડો એવો નથી ઊગ્યો
કે દહાડીની વાતે
મારા મનમાં ફેલાયો હોય પ્રકાશ!

~ વજેસિંહ પારગી

સૌથી મોટું દુખ કયું છે ? ભૂખનું દુખ! એમાંય પોતાના બાળકો આ દુખે પીડાય ત્યારે માવતરની પીડાનો પાર નથી રહેતો. સુખિયાને ખબર નથી કે ભૂખનું દુખ શું છે ! એ મોટી મોટી અધ્યાત્મની વાતો કરી શકે છે, ગીતો ગાઈ શકે છે, કવિતા રચી શકે છે…… બાકી જ્યારે પેટ બોલે ત્યારે બધા અવાજો શાંત થઈ જાય છે.

કવિએ કેટલી સરસ રીતે આ પીડાને વર્ણવી છે!  રોજ સૂરજ ઊગે છે પણ રોજી છે ? તો અજવાળું નહીંતર અંધકાર. ‘રોજ’ અને ‘રોજી’ની જેમ ‘દહાડો’ અને ‘દહાડી’ શબ્દોને એકથી વધારે વાર પ્રયોજીને કવિએ ગરીબ માનવીની વ્યથાને પ્રમાણી છે.    

**

🌸આજે જન્મદિન: વજેસિંહ પારગી🌸

🙏 આપનો જન્મદિન (વિભાગ વિશેષ) પણ ‘કાવ્યવિશ્વ’માં સમાવિષ્ટ છે. આપનું નામ લખો, ‘search’ માં, પોસ્ટ હાજર!🙏

🙏’કાવ્યવિશ્વ’માં મનપસંદ કવિની કવિતા મળી શકે છે, કવિનું નામ લખો ‘search’ માં, પોસ્ટ હાજર! 🙏