🔆સોલિડ મહેતા ~ કજિયાનું મોં કાળું🔆

કજિયાનું મોં કાળું ….
ભરચોમાસે ફળિયા વચ્ચે કેમ ખાટલો ઢાળું ?

જાત વગરની ભાત વગરની હૈયે સળગે હોળી ;
થાકી હું તો એક સામટી ઇચ્છાઓને તોળી,
ઘરની ભીંતે કરોળિયાએ અઘાટ ગુથ્યું જાળું….
કજિયાનું મોં કાળું ….

અધ્ધરજીવે ક્યાં સંતાડુ રાત બાવરી સાવ;
ખાલીપાની માલીપાની પડઘા પાડે વાવ,
સૈકાઓથી જાડાં ઝીણાં જ્ન્મારાને ચાળું…. 
કજિયાનું મોં કાળું ….    

~ સોલિડ મહેતા

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ  279  @  25 એપ્રિલ 2017 * લતા હિરાણી

‘સૈકાઓથી જાડા ઝીણાં જ્ન્મારાને ચાળું….’ ગમી ગયા આ શબ્દો.  સાવ સાદા રૂઢિપ્રયોગ ‘કજિયાનું મો કાળું’થી શરૂઆત કરીને આખરે આતમની તાવણી સુધી પહોંચતી આ પંક્તિઓ ભાવકના અંતરમનને સ્પર્શે તેવી છે. વાત ક્યાં એક જનમની છે ! શરીરો બદલાયા કરે છે ને સદીઓથી અંદર કંઈક મંજાતું રહે છે, ચળાતું રહે છે. ‘જાડા ઝીણાં’ શબ્દપ્રયોગ પણ આ ક્રિયાના સંદર્ભે ઉચિત પ્રયોજાયો છે. શરૂઆતની તદ્દન ભૌતિક લાગતી બાબતને, અંતની આ ફિલોસોફી એક નવું જ પરિમાણ બક્ષે છે.  

કજિયો, ઝગડો અહીં જાત સાથે છે. હળવાશ નથી અને આ ભારઝલ્લી અવસ્થાનો કોઇ ઉપાય પણ નથી. મૂંઝવણો અનરાધાર વરસ્યા જ કરે છે ને એની વચ્ચે કાળજે તો નકરી બળતરા જ છે કેમ કે ઇચ્છાઓનો અંત નથી. ઇચ્છાઓ શરૂઆતમાં રમણીય રૂપ ધરીને આવે છે. સુખના વાદળ આભે છવાઈ જાય છે. પણ એ પૂરી કરવામાં એની અનંતતાનો ખ્યાલ આવે છે. કરોળિયો પોતાની જ જાળમાં ફસાઈ જાય એવું આ ઇચ્છાઓનું છે. નથી ઓછી થતી કે નથી પૂરી થતી. એ સતત પીડયા કરે છે.

માલીપા ભરેલો ખાલીપો રાતની નીંદર હરામ કરી દે છે. ‘પાસપાસે તોય કેટલા જોજન દૂરનો આપણો વાસ’ આ યુગનો પ્રાણપ્રશ્ન છે. આટલી ભીડ વચ્ચે માનવી એકલતાથી ભીંસાય છે. વસ્તી જેમ જેમ વધતી જાય છે તેમ તેમ અંદર અનુભવાતી એકલતાનો અજગર માનવીને વધુ ને વધુ ભરડો લેતો જાય છે. આ ખાલીપો દ્વંદ્વનો છે અને દ્વિધાનો પણ છે. પ્રશ્નોનો છે અને પીડાનોય છે. વેરાન રણનો છે તો કાળી ઊંડી ખાઈનો પણ છે. દિવસની ક્ષણોનેય કાળી કરી મૂકે એવો છે. એમાંથી વેદના સિવાય કશું નીપજે એમ નથી. મથી મથીનેય હાથમાં તો આંસુઓ જ આવવાના પણ જીવન આંસુ સારવા માટે નથી. જીવન જીવવા માટે છે એ સત્ય આંખ સામે પ્રશ્નાર્થ બનીને ખડું છે. હવે આ ખાલીપા સાથે જીવવું તો કેમ કરીને જીવવું ? વોટ્સ એપ વિકાસ કે ફેસબુકનો ફેલાવ આવા કારણોસર થયો હશે એમ કહી શકાય?   

જાત સાથેની લડાઈનો અંત આવતો નથી. સદીઓથી આ ચાલ્યું આવે છે. એક પછી એક જન્મ અને જીવતર જીવવાની જેમ નથી જીવાતા. ચહેરા ઉપર પ્લાસ્ટિકના સ્મિત પહેરીને અંદર સૂની વાવના પડઘા ઝીલ્યા કરવા પડે છે. સમજણથી ભરેલા પણ ઘસાઈને તદ્દન ચપ્પટ થયેલા રૂઢિપ્રયોગથી આદરીને કવિ કવિતાને ચિંતનની મંઝીલે  પહોંચાડી શક્યા છે એ નોંધપાત્ર ગણાય.

અહીંયા સૈફ પાલનપુરીનો શેર યાદ આવે.

અમારી જિંદગીનો આ સરળ સીધો પરિચય છે
રુદનમાં વાસ્તવિકતા છે ને હસવામાં અભિનય છે.  

🙏આજનો દિનવિશેષ: મધુમતી મહેતા, દલપત ચૌહાણ – *ખલીલ જીબ્રાન (*અવસાનદિન)🙏

🙏 નોંધ: કવિઓના જન્મદિવસોનો વિભાગ છે ‘વિશેષ’ અને ‘કાવ્યવિશ્વ’ પર આપ ગમે ત્યારે જોઈ શકો છો. like, પ્રતિભાવ પણ આપી શકો છો. આભાર. આપના નામથી ‘search’ આપો, હાજર.🙏

🙏કાવ્યવિશ્વ’માં કવિના નામથી, કાવ્યની પ્રથમ પંક્તિથી અને વિષયથી કાવ્ય કે લેખ શોધી શકાય છે જુઓ search, હાજર.🙏

🙏સૂચના પ્રમાણે ના મળે તો જાણ કરવા વિનંતી. 🙏