🔆ધીરેન્દ્ર મહેતા ~ ભુજને🔆

કાંડું-પંજો અને આંગળીઓ પણ
ફૂટવા માંડી છે;
અને આંગળીઓએ સળવળી સળવળીને
વિસ્તરવા માંડ્યું છે…

સ્નાયુની જેમ ઊપસેલો ભુજિયો
એ જ નથી ભુજની શોભા હવે;
પાંચે આંગળીએ પહેરેલી
અનેક વીંટીના નંગ સમી
શોભવા લાગી છે સોસાયટીઓ…

અને પાંચે આંગળીઓએ
ભીંસાઈ ભીંસાઈને
કેટકેટલું લેવા માંડયું છે મૂઠીમાં!

આ ભીંસથી
એની નસોમાં ફરતું લોહી
કાળું પડવા માંડયું છે.
એનાં નસકોરાંમાંથી નીકળતો ધુમાડો જોઈ
મને હતું
કાળું પડતું જશે
આ આખું શહેર;

૫ણ જોઉં છું,
આ નગરની એક આંખ
(જે ઓળખાતી હમીરસરને નામે)
ફરી પાછી છલકાઈ ઊઠી છે
અને તરવા લાગી છે
એની લખોટા જેવી કીકી.

એના ખાલીપા નીચે
ધરબાઈ ગયેલાં
આ નગરનાં સ્વપ્નોએ
વૃક્ષો બનીને
ફરી પાછું આકાશને તાકવા માંડ્યું છે.

વીતી ગયેલા એક સ્વપ્ન જેવો મહાલય
એને પોપચે ઊભો રહીને
ફરી જાણે આ આંખમાં પ્રવેશવા મથે છે.
જલપ્રવાહની ધારમાં ખેંચાઈ આવેલાં
મત્સ્યોની જેમ એમાં
ફરી પાછું કશુંક સળવળવા માંડયું છે

અને
સુકાઈ ગયેલા આંસુની ધાર જેવો રસ્તો
ફરી પાછો રેલો બનીને
લે, આ તારા ચરણ લગી આવી પહોંચ્યો છે.

આ ભુજ
હાથ બનીને–આંગળીઓ બનીને–નહોર બનીને
આ આંખને ફોડી નાંખે
એ પહેલાં ચાલ, જોઈ લઈએ,
એમાં તરતાં મત્સ્યો,
એમાં તરતાં સ્વપ્નો!

~ ધીરેન્દ્ર મહેતા (29.8.1944)

🙏🏻‘કાવ્યવિશ્વ’ના આ નવા સ્વરૂપમાં આપ ફરી subscribe કરશોજી. આપના પ્રતિભાવો આનંદ અને ઉત્સાહ આપશે. આભાર.🙏🏻