ચારે કાંઠે સ૨વ૨ છલકે, નભ વરસાવે ફોરાં,
ગાતી નદીઓ, નાચે દરિયો, સૌ બોલાવે ઓરા-
ને તોય જીવણજી કોરા.
વાદળ કહે, લે પહેર મને ને ઝાકળ કહે કે પી,
ઝરણું કહેતું ધરી આંગળી, રમવા ચાલોજી
ઘર પણ બોલે, નેહે નેવાં નીતરે જો ને મોરાં-
ને તોય જીવણજી કોરા.
વાત એમ છે, આંસુ દીઠું એક દિવસ કો’ આંખે,
બસ, તે દિ’થી ભીંજાવાનું, આઘું આઘું રાખે-
પાણી મૂક્યું જીવણજીએ, ધખધખ ભલે બપોરા-
આ જીવણજી રહે કોરા.
~ નંદિતા મુનિ
લાગે વરસાદનું ગીત પણ આ છે વેદનાનું ગીત….
લતાબેન, તમે અદ્ભૂત રચનાઓ અમારા માટે શોધી લાવો છો તે બદલ સૌ ભાવકો વતી સાદર વંદન.
આભાર કિશોરભાઇ
નંદિતા મુનીની ભાવવાહી રચના. 💐
સરસ રચના
જીવણજી કોરા રહી જાય છે એ જ તો છે જીવનની કરુણતા. આ ગ્લાનિનો વિધાયક ઉપયોગ કરીએ તો પુરુષાર્થ તરફ ગતિ. ભાવસૌંદર્ય સાથેની પ્રેરણાનું અનોખું ગીત
વેદનાને વાચા આપવા કેવાં કેવાં ઉપકરણો કવિ પ્રયોજે છે!અભિનંદન.