🔆આશા પુરોહિત ~ ઓલ્યા ઝાડવામાં🔆

ઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટો
જે ‘દિથી ઝાડવાનો પંખીના કલરવની સાથેનો તૂટ્યો છે નાતો !
ઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટો…

આખો દિ’ ઝાડ વાટ જોતું રહે છે, કોઈ પંખી તો ડાળીએ બેસે
લીલોછમ્મ છાંયડો એ દે છે બધાને એમ મીઠો ગુંજારવ પણ વહેંચે
મુજને બચાવો એમ બૂમો પાડીને હવે બેઠો છે ઝાડવાનો ઘાંટો
ઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટો……..

ઓછી થઈ છે હવે પંખીની જાત અને ઝાડવાને આવે છે રોવું
લીલો સન્નાટો એને ડસવાને આવે તોય ઝાડવાએ પરાણે રે’વું
અહીંથી નીકળીને જાવું પંખીની શોધમાં ને મારવો છે એને તો આંટો
ઓલ્યા ઝાડવામાં ઊગ્યો સન્નાટો…..

~ આશા પુરોહિત

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 295 @ 22 ઓગસ્ટ 2017 * લતા હિરાણી  

મને નજરે તારે છે, સાવ ઠૂંઠું કરી મૂકેલ એક ઝાડવું ! એ બિચારા ઝાડનો વાંક એટલો જ હતો કે એ ખાસ્સું વધ્યું હતું. લીલાછમ પાંદડાઓથી ભરેલી ડાળીઓ ચારેકોર ઝૂલતી હતી ને રાહદારીઓને વીંઝણો નાખતી હતી. કેટલાય પંખીઓનું એ મીઠ્ઠું ઘર હતું. પંખીડા શોર કરીને વાતાવરણને મધુરું બનાવી દેતા હતા. ત્યાંથી પસાર થતાં મારા જેવાની આંખને વિસામો મળતો હતો. એની ડાળીઓ સદંતર કાપી નખાઈ. એક પણ લીલું પાન ન બચે એની ખાસ કાળજી લેવાઈ. વચ્ચેનું ભૂખરું થડ અને કદીક એ ઝાડ હતું એની નિશાનીરૂપ ચાર -પાંચ નવસ્ત્રી ડાળીઓ, કેમ કે થડને રંગી નાખવામાં આવ્યું હતું.

શા માટે આટલી ક્રૂરતા આચરાઈ હતી ? કારણ કે એ કેટલીક દુકાનોને ઢાંકી દેતું હતું. માણસોનો વેપાર ખોડંગાય નહીં એટલે એક ઝાડને જીવતેજીવ વેતરી નાખવામાં આવ્યું. ઝાડ બિચારું, બસ એટલા મરેલા થડને લઈને રોતું ઊભું છે ! એની ઉપર ઘર બનાવીને રહેતા ને ટહૂકતા પંખીઓ ક્યાં ગયા હશે ? તેઓ બીજે ઘર શોધે પણ ઝાડવા તો કપાતા જ જાય છે. પંખીડા જઈને ક્યાં જાય ? જુઓને, અમદાવાદમાં ચકલીઓ હવે ક્યાં જોવાય મળે છે ? એ બિચારી ઘરોમાં વડીલોના ફોટા પાછળ માળા બાંધતી. લોકોને હવે વડીલોના ફોટાથી ઘરની ભીંતોની શોભા બગડતી હોય એવું લાગે છે ! એમાં ચકલીને દેશવટો દેવાઈ ગયો. બધા શહેરોમાંથી હવે ચકલીઓ ઘટતી જાય છે. કેટલાય પંખીઓ ખોવાઈ ગયાં !   

વરસમાં એકવાર પર્યાવરણદિને કુદરતનો મહિમા ગાઈ ને બાકી બારે મહિના કરવતથી કેર વર્તાવનારા લોકની ઝાઝી વાત કરવા જેવી નથી. બિચારું ઝાડવું જો બોલી શકતું હોત, એને જો હાથ હોત તો ત્રાડ પાડી બાજુમાં આવનારાનું કાંડું મરડી નાખત. એ ચૂપ છે, કંઇ કરી શકતું નથી એટલે એની મહાનતાના ગુણ ગાઈને આપણે એને શબ્દોના શિખરે બેસાડી દીધું છે અને તળેટીઓ ઉજ્જડ કરતાં જઈએ છીએ. પહાડો જેવા પહાડો પોતાની ઉઘાડી સૂકી કાયાથી શરમાય છે પણ લીલપના જંગલ કાપતા જઈને આપણે ઇંટોના જંગલ ઉગાડયે જઈએ છીએ.

ઝાડ ચૂપ છે પણ એની આંખ સામે ફરતા કુહાડાને એ કેમેય માફ કરી શકતું નથી. નજર સામે રોળાતી ડાળીઓ, પીંખાતા પાંદડા અને કચડાતા ફૂલોને એ જોઈ શકતું નથી ને આંખ ભરીને રોઈ પણ શકતું નથી. ટહૂકાને એ તરસે છે. પંખી અને પાંદડાની દોસ્તીની શોકસભાઓ, એની વયના વર્તુળોની જેમ એના એના હૈયે કોતરાતી રહે છે. રાત પડે ને ચોમેર નીરવતા પથરાય ત્યારે ઝાડવાના અબોલ નિસાસા અંધારાને વધુ ઘેરું કરી મૂકે છે ને રાતને વધુ કાળી. વહેલી સવાર સુધી એ કણસ્યા રાખે છે. સવાર પડતાં જ માનવીના શોરમાં એનો આર્તનાદ ખોવાઈ જાય છે.

ક્યારેક વાંચ્યું હતું, એકલા અમદાવાદમાં છેલ્લા છ વર્ષમાં છ હજાર વૃક્ષોનો કત્લેઆમ થઈ ગયો. આ તો માત્ર રેકોર્ડ પરના એટલે કે નોંધાયેલા આંકડા છે ! વળી ભૂતકાળની વાત. આજ સુધીમાં સત્તાવાર રીતે નહીં નોંધાયેલા વૃક્ષો ગણીએ તો વાત ક્યાં પહોંચે ! વૃક્ષોનો સન્નાટો શહેરને સ્મશાનવત બનાવવા પૂરતો છે, અલબત્ત જેને હૈયે લીલપ વસી હોય એને માટે જ !   

🙏આજનો દિનવિશેષ : સિલાસ પટેલિયા, કલ્પેશ કળસરિયા, રામનારાયણ વિશ્વનાથ પાઠક ‘શેષ’ – *દિવ્યકાન્ત ઓઝા (*અવસાનદિન)🙏

🙏 નોંધ: કવિઓના જન્મદિવસોનો વિભાગ છે ‘વિશેષ’ અને ‘કાવ્યવિશ્વ’ પર આપ ગમે ત્યારે જોઈ શકો છો. like, પ્રતિભાવ પણ આપી શકો છો. આભાર. આપના નામથી ‘search’ આપો, હાજર.🙏

🙏કાવ્યવિશ્વ’માં કવિના નામથી, કાવ્યની પ્રથમ પંક્તિથી અને વિષયથી કાવ્ય કે લેખ શોધી શકાય છે જુઓ search, હાજર.🙏

🙏સૂચના પ્રમાણે ના મળે તો જાણ કરવા વિનંતી. 🙏