🔆સંજય પંડ્યા ~ એક અધૂરા રણની🔆 

એક અધૂરા રણની ઈચ્છા, જાણે મુઠ્ઠી વાળી,
મારી અંદર અંદર દોડે
શ્વાસનદીનાં વહાણ સમું આ જીવતર જાણે
રેતફૂવાઓ પાસ હાંફતું ઘટનાઓ વાગોળે.
એક આંખમાં રણનું હોવું, તૂટક તૂટક ઊછરે
બીજી આંખે મૃગજળ પણ ખચકાટ બનીને નીતરે
ધગધગતી રેતીનાં દશ્યો, તળિયેથી કાયામાં પેસી,
અંગ આખું ધમરોળે…

ખજૂરીઓનાં મૂળને લાગી જળની એવી આશ
ત્રાટક નજરે ઝંખે જાણે ટીપાંનો સહવાસ
સમય નામના ઊંટની કાંધે, લાદેલી એ પખાલમાંથી
ઝમી રહેલા જલબિંદુ સંગ જાત ઝબોળે…

~ સંજય પંડ્યા

માનવજાતની ઇચ્છાઓની આકૃતિ રજૂ કરતું કાવ્ય. જેની પાસે જે છે, એને એના કરતાં જુદું જ જોઈએ છે. સામા છેડાનું કદાચ. માનવ વન ઝંખે, વરસાદ ઝંખે, મન ઝંખે, ભીનાશ ઝંખે…. અહીં નાયક ઝંખે છે, રણ…

નાયકના મનની અંદર રણની ઈચ્છા દોડ્યા કરે છે, પગ વાળીને બેસતી નથી અર્થાત એ સતત છે…. એને ભલે હાંફતા હાંફતા પણ રેતકૂવાઓ પાસે જવું  છે… એની આંખોમાં રણ ઉછર્યા રાખે છે, મૃગજળના સ્વરૂપે નીતરે પણ છે! અરે, ધગધગતી રેતીના દૃશ્યો એના અંગેઅંગમાં ભર્યા છે અને એને ધમરોળે છે! 

જોકે સાવ આવુંયે નથી. ખજૂરીઓનાં મૂળને જળની આશ છે, ટીપાંનો સહવાસ ઝંખે છે, સમય સંગે ઝમી રહેલા જલબિન્દુનો સહવાસ માણે છે. 

નાયકની વાત સામસામા છેડાની છે.

શું આવું છે? કે ઇચ્છાઓના બેલગામ ઘોડા બેફામ દોડે છે. એને ક્યાં જવું, કહો કે ક્યાં જવાય એની સુધસાન નથી! પણ માંહ્યલો બેઠો છે એ સત્ય જાણે છે. ઈચ્છાઓ એને ગમે ત્યાં લઈ જાય, એને મંજૂર નથી. એ કદાચ સમજે છે કે ભટકવા દો એને, આખરે મારા શરણે આવ્યા વગર છૂટકો નથી !

જીવતર માટે ‘શ્વાસ નદીનું વહાણ’ પ્રતીક જરા પ્રશ્ન કરાવે છે.

શરીરમાં જે વહે છે, પગથી માથા સુધી, એ શ્વાસનદી છે.
નદી અને વહાણ બંને જુદા એકમો છે. જ્યારે શ્વાસ અને જીવતર એક છે.  
અહીં કવિને શું અભિપ્રેત છે એ મહત્વનું છે.   

@@

🙏આજનો દિન વિશેષ : हरेंद्रनाथ चटोपाध्याय, બડે ગુલામઅલીખાં 🙏

🙏 નોંધ: કવિઓના જન્મદિવસોનો વિભાગ ‘વિશેષ’ આપ ગમે ત્યારે જોઈ શકો છો. like, પ્રતિભાવ પણ આપી શકો છો. આભાર. આપના નામથી ‘search’ આપો, હાજર.🙏

🙏કાવ્યવિશ્વ’માં કવિના નામથી, કાવ્યની પ્રથમ પંક્તિથી અને વિષયથી કાવ્ય કે લેખ શોધી શકાય છે જુઓ search, હાજર.🙏

@@