🥀અશોકપુરી ગોસ્વામી ~ સાવ રે ગારાની🥀

સાવ રે ગારાની મારી કાચી રે ભીંત;  હજી ચોમાસું ચાર વેંત છેટું.
ધસમસતાં પાણીની ઝાઝેરી પ્રીત;  હજી ચોમાસું ચાર વેંત છેટું.

છાતીના થાળા પર ફણીધર નાગ; અને રાત જાણે ભમ્મરિયો કૂવો.
ડાકલાં વગાડી મારી અંદરના ઝોડને; જીવતું કરે કોક ભૂવો.
ભર રે ચોમાસે મારી કાયાને ઠારવા; આય ને આકાશ જરા હેઠું
હજી ચોમાસું ચાર વેંત છેટું. નથ્ય દલમાં ચોમાસું હજી બેઠું.

દિવેલ ખૂટ્યાં; હવે ધીરજે ય ખૂટી; આવવાની વાત એની જૂઠી,
બારણાંની સાંકળનો ખોંખરો સાંભળ્યો -ત્યાં; કમખાની કસ મારી તૂટી.
આવનારો ઉંબરની બહાર જ હજી -ને;  એને વાવાઝોડું થૈને ભેટું
મારા ઘરમાં ચોમાસું પછી બેઠું. સખી રે…મોરી; ઘરમાં પછી ચોમાસું બેઠું. …  

~ અશોકપુરી ગોસ્વામી

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 292 @ 25 જુલાઇ 2017 * લતા હિરાણી

મોસમનો એક મિજાજ હોય છે અને એ અંગેઅંગમાં ઉતરી તોફાન જગાવે ત્યારે આવા કૈંક શબ્દો આવે. મોસમના રંગને ઝીલવા અનંગનું હૈયું જોઈએ અને યૌવનની પાંખો જોઈએ ત્યારે ઉન્માદી અવસ્થાની ઉડાન આંખોમાં ને મનમાં પ્રવેશે. ચોમાસું આમાં શિરમોર છે. ભલભલાને પ્રિયપાત્રનાં મિલન માટે તરસાવી દે એ તાકાત ચોમાસાની, વરસાદી ધારની છે. આકાશમાં વાદળાં ઘેરાય અને દુનિયાભરના પ્રેમીઓ મેઘને દૂત બનાવવા તલસી રહે. જો કે સમય જરા જુદો છે, વાદળ વોટસ એપના સહારે જલ્દી મોકલી શકાય છે પણ ખરેખરું આકાશદર્શન અને સ્ક્રીન પર મંડારાયેલા આકાશમાં હાથીકીડીનો ફરક. ગોરંભાયેલું આકાશ હૈયામાં આગ લગાડે. વરસતો વરસાદ છાતીના થાળા પર ફણીધરને ડોલાવે. વર્ચ્યુયલ જગતમાં ભીંજાવાનું શક્ય નથી. એના માટે તો સાચોસાચ વરસાદી ધાર નીચે જ જવું પડે અને એમાંય પ્રેમીની બાથ હોય તો કહેના હી ક્યા !

અહીં નાયિકાની કાયા ગારો છે. બસ, જરીક વરસાદ વરસ્યો નથી કે પલળીને રેલાઈ નથી ! કાયાની માયા પણ ભલભલાના મનને રેલમછેલ કરી મૂકે.  

અહીં એક ગામડાની છોકરીના ભીના ઉન્માદને પૂરા ગામઠી વાતાવરણ સાથે હેલે ચડાવ્યો છે. અહીં ચોમાસુ એ ઋતુ નથી, પ્રિયતમનું મિલન છે. હૈયાનું આભ ગોરંભાયેલું છે. તનમનની અગનને ઠારવા મેઘ જેવા મનમીતને પોકાર છે. હજી એ આવ્યો નથી, ભળાતો નથી અને અંદરની અગન લબકારા લેતી આભે પહોંચે છે. ચાર વેંત છેટા ચોમાસાને કહેવું પડે છે કે રાત તો ભમ્મરીયા કૂવાની જેમ પૂરી જ નથી થતી. એનો તાગ કેમ કાઢવો ? ઇચ્છાઓના ધણ જાણે નાથ્યા વિનાના આખલા. વ્હાલાની બાથ જ એને નાથી શકે.

સમય આમાં ક્યાં સરે ! કોઈ કરે તોય શું કરે ? દિવસ ને રાત એકાકાર થઈ જાય ત્યારે ઘડીઓ વરસ જેવી થઈ જાય. હવાનો અવાજ પણ કોઈના પગલાંનો ધ્વનિ લાગે. વાયદા તો ઘણા દીધા હોય પણ દરેક પળે એ જાણે જૂઠા ભાસે. પણ ના, અહીં અવિશ્વાસમાંય વિશ્વાસ છે. જૂઠી જણાતી વાતોમાંથીય રોમાંચનો અહેસાસ ગયો નથી. ક્યાંક ખૂણેખાંચરે પણ આશા એના પૂરા અસ્તિત્વ સાથે બિરાજમાન છે એટલે જરીક બારણાની સાંકળ ખખડી નથી કે હૈયું ગાંડુતુર થઈને ધસ્યું નથી !  વાવાઝોડું થઈને ભેટવાનો ઉમંગ ઝાલ્યો ઝલાતો નથી.

પ્રેમની, મિલનની ઉત્કટ અવસ્થાની ઝંખના કવિતામાં બે કાંઠે વહી છે. કાલીદાસથી માંડીને (અલબત્ત એ પહેલા પણ હોય જ, જરૂરી થોડું છે કે શબ્દોમાં વ્યક્ત થાય, આ તો આદિમ ઈચ્છા છે !) આજ સુધી લાખો કવિઓએ વિરહની, મિલનની અદભુત અભિવ્યક્તિ કરી છે અને હજુયે એ અનેક રીતે વ્યક્ત થયે જ જાય છે, વ્યક્ત થતી જ રહેશે. એમાં ક્યાંયે ન તો એકધારાપણું લાગશે કે ન કદી એ વાસી થશે. નિત્ય નૂતન, નિત્ય રંગીન અને માનવજાતના અસ્તિત્વ માટે અત્યંત જરૂરી એવી આ તડપને, આ ઝંખનાને અનરાધાર સલામી !  

🙏🏻માફ કરશો મિત્રો, ‘કાવ્યવિશ્વ’માં કાવ્યસંગ્રહો લેવાના બંધ કર્યા છે. આભાર.🙏🏻