🥀નલિન રાવળ ~ અંધાર ધીરે🥀

*એક વૃદ્ધની સાંજ*

અંધાર ધીરે ઓરડાની ભીંતને બાઝી રહ્યો.
તાપણીના તાપને સરખો કરી
બરછટ હથેળી
આંખમાં આવી ચડેલી ઊંઘને લૂછી
પડી પાસે ન જે તે ચીજને ફંફોળવા મથતી રહી.

હલબલ્યો અંધાર–
ને કો હણહણાટી અશ્વની
બેવડ વળ્યા આખા જરઠ એ દેહમાં ઊતરી ગઈ.
આગનો લબકાર ઊંડા અંધકારે વેગથી દોડી ગયો.
શંખનો રવ ઘોર મજ્જા-માંસ-અસ્થિ-નસનસે પ્રસરી વળ્યો.

બે આંખ
(વેરઈ જતી તૂટતી નજરને ગોઠવી)
જુએ :
અધર પરની ભીંસ… ને કાળી ચમકતી ભ્રૂ પરે પ્રસ્વેદનાં ટીપાં,
અને બે સ્નિગ્ધ સ્તનનો કંપ…

બે કાન
(વેરઈ જતા તૂટતા અવાજો ગોઠવીને)
સાંભળે :
ભીના ગરમ બે હોઠમાંથી એકદમ ઉચ્છ્વાસમાં
ઊથલી પડેલા શબ્દનો છણકો, ‘અરે, ચાબુક જો ચોડી દીધો!’

બરછટ હથેળી
આંખમાં આવી ચડેલી ઊંઘમાં લૂછી
પડી પાસે ન જે તે ચીજને ફંફોળવા મથતી રહી.
વૃદ્ધનો આછો ફફડતો શ્વાસ
ત્યાં બબડી ઊઠ્યો, ‘ચાબુક રે ચોડી દીધો!’

~ નલિન રાવળ (17.3.1933 – 5.4.2021)  

🙏🏻માફ કરશો મિત્રો, ‘કાવ્યવિશ્વ’માં કાવ્યસંગ્રહો લેવાના બંધ કર્યા છે. આભાર.🙏🏻