🥀આકૃતિ વોરા ~ હરીન🥀

હરીન
કાલ સુધી તો મને
રંગીન પાંખથી ઝૂલતું
મુગ્ધ ફૂલ પર ઘૂમતું
એકાદ પતંગિયુ
થવાનું બહુ મન હતું.

પણ
આજે જ ખબર પડી કે

તને
રંગીન પતંગિયાને  
નોટના બે પાનાં વચ્ચે
રાખી મૂકવા બહુ ગમે છે……..

~ આકૃતિ વોરા

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 287 @ 20 જૂન 2017 * લતા હિરાણી

પતંગિયા તો કદી રાખ્યા નથી પણ અમે નોટના પાના વચ્ચે સરસ મજાનું ફૂલ મૂકી રાખતા. દિવસો પછી એની સુકાઈ ગયેલી રંગીન પાંખડીઓ અને પાનાં પર પડેલી એની છાપ જોવાની બહુ મજા આવતી. છોકરાઓ આમ પતંગિયા પકડીને રાખતા હશે…. જીવનની આવી રોજીંદી સહજ રમતો – બાબતોમાંથી જુદો અર્થ ઉપસાવાય ત્યારે એ સ્પર્શી જાય છે.

એક ઉંમર છે જ્યારે આંખોમાં દૃશ્યો કરતાં સપનાંઓ વધુ હોય. મનમાં કલ્પનો ને તરંગો એવો કબજો જમાવે કે નજર સામે જે વાસ્તવિકતા હોય એ કાં તો દેખાય નહીં કાં ધુંધળી ભાસે. રંગીન દુનિયા ને રંગીન સપનાં. ચાલવા કરતાં ઊડવાનું વધુ ગમે. મન પતંગિયાની પાંખો પહેરીને ઊડ્યા જ કરે. એવું જ સુંદર, એવું જ રંગીન, એવું જ મુલાયમ અને એવું જ સોહામણું. જો કે આ સમય ઝાઝો ટકતો નથી. વાસ્તવિકતા મોં ફાડીને સામે આવે ત્યારે પતંગિયાને ભૂલી જવું પડે છે. 

અહીં નાયિકાની વ્યથા જુદી છે. જેની સાથે ઊડવાના અરમાન સેવ્યાં છે એ જ કેવો કઠોર દિલ છે ! જેને પોતે પ્રેમ કરે છે એને મનની કુમાશ ને સુખનાં સપનાંની કોઈ પડી નથી ! ઊલટું પીડા આપવામાં વધારે આનંદ આવે છે ! 

આ તો ઘરઘરકી કહાની છે. સાર્વત્રિક સત્ય છે. પણ તોય દરેકને એ અનુભવ લેવો છે. જો કે એ અમુક અંશે સાચું પણ છે. દરેક ઉંમરનો એક તકાજો હોય છે. એ પ્રમાણે માનસિકતા અને એ પ્રમાણે દિલની જરૂરિયાત હોય છે. એને વશ વર્તવું જ પડે ! એ પ્રકૃતિની દેણ છે. રોક્યું ન રોકાય એવું તોફાન છે. એ દરેકના જીવનમાં આવે જ એવું નથી. શાંત તળાવ જેવી જિંદગી જીવી જનારા સંખ્યાબંધ લોકો છે. એમનાં જીવનમાં ખાસ ભરતી નથી આવતી, એટલે ઓટનો પણ સવાલ નથી. એ બસ જીવ્યે જાય છે અને એક દિવસ બધું પૂરું થાય છે.

જે ભરતી અનુભવે છે એમને ઓટનો પણ સામનો કરવો પડે છે. પ્રેમ કર્યો તો પછડાવું પણ પડે…. ઝંઝાવાતોને ઝેલવા એ ય એક આનંદ છે ને ! પહાડો ખૂંદનારા અનેક વિષમ પરિસ્થિતિનો ભોગ બને છે તોયે અટકવાનું નામ નથી લેતા. અંતે એને જિંદગી જીવ્યાનો સંતોષ હોય છે. જીવનના અનુભવોનું એક બીજુંય પાસું છે. ક્યારેક બીજાના અનુભવ પરથી શીખી લેવું પડે. હંમેશા બધું પોતાના અનુભવે જ શીખવાનો આગ્રહ રાખીએ તો એક જન્મ ઓછો પડે ! વડીલોને આ જ ઉપાધિ હોય છે, સંતાનો સાંભળતા નથી અને સંતાનોને ય આ જ ઉપાધિ, વડીલો ચૂપ રહેતા નથી !

આપણે તો ફરી પતંગિયા પર આવી જઈએ. એ ભલે નાની, ક્ષણિક પણ જીવી જવાની મજા છે. ઊડી લઈએ, ફૂલો પર ફરી લઈએ, શ્વાસમાં સુગંધ ભરી લઈએ અને નજરનો કેફ બની લઈએ. બસ એટલું કે કોઇની નોટબુક સુધી જવાની જરૂર નથી, પહોંચીયે ગયા તો ઓકે… પણ પાનામાં પુરાવા સુધી તો નહીં જ…..   

તાજા નોંધ: આ કાવ્ય કવિ મુકુલ ચોક્સીનું છે. છદ્મ નામે કવિએ લખેલું !! 

(જાણકારી આપવા બદલ આભાર પ્રિય ઉદયનભાઈ ઠક્કર)   

🙏🏻માફ કરશો મિત્રો, ‘કાવ્યવિશ્વ’માં કાવ્યસંગ્રહો લેવાના બંધ કર્યા છે. આભાર.🙏🏻