🔆રિષભ મહેતા ~ નામ લખે છે🔆 -

નામ લખે છે ને ભૂંસે છે, એક છબરડાબાજ છોકરી
શું બોલે છે ને ઘૂંટે છે, એક છબરડાબાજ છોકરી

નિજના જાદુથી જ અજાણી, ખુદની ખુશ્બુથી જ અજાણી
અત્તરની શીશી સુંઘે છે, એક છબરડાબાજ છોકરી

એની ભરતી નથી ઉતરતી, એ નૌકામાં નદિયું ભરતી
ક્યાં તરવાનું, ક્યાં ડૂબી ગઇ, એક છબરડાબાજ છોકરી

સહેજ અમસ્તી અડાઇ ગઇ એ, પરસેવાથી ન્હવાઇ ગઇ એ
આખ્ખો દિ દર્પણ લૂછે છે, એક છબરડાબાજ છોકરી

એ પુસ્તકમાં છુપાઈ ગઈ છે, ગઝલો થઇને છપાઈ ગઈ છે
ક્યાં ખોવાણી, ક્યાં ઢૂંઢે છે, એક છબરડાબાજ છોકરી…

~ રિષભ મહેતા

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 212 @ 24 નવેમ્બર 2015 * લતા હિરાણી

‘છબરડા’ શબ્દ વાંચ્યા પછી ગંભીર કેમ થવું ? અને એમાંય અહીં છબરડા વાળનાર છે છોકરી. એટલે મહામુશ્કેલી ! આમ તો ‘છાપાંનાં છબરડા’ શબ્દ બહુ જાણીતો છે એટલે આ શબ્દ સાંભળતા ગડબડ અને ભૂલોનું વર્તુળ મનમાં સર્જાય ! પણ અહીં વાત કંઈક જુદી છે. કવિ, સ્વરકાર અને ગાયક રિષભ મહેતાએ એક અલ્લડ, મસ્તીખોર, શરારતી છોકરીના છબરડા કવિતાની છાબમાં ફૂલોની જેમ ભર્યા છે, વાંચતાં જ મઘમઘ થઈ જવાય.

કિશોરીમાંથી તાજી જ નવયૌવના બની છે એવી છોકરી છલકાય છે, મલકાય છે, એની આંખોથી થોડું કહેવાય છે ને ઝાઝું વંચાય છે. એના મનની પાટી પર કંઈક લખાય છે ને ભૂંસાય છે. એ વાંચવા લોક ટોળે વળે તો એને એની તમા નથી. તદ્દન બેપરવા, ખુદની ખુશબુથી અનજાન, અત્તરની શીશી સુંઘે છે કે સુંઘાડે છે ? એને મસ્તીની હેલી ચડી છે. કબીરે કહ્યું છે, ‘નાવમે નદિયા ડૂબી જાય !’ એવી કંઈક વાત છે. પ્રેમનો નશો દુનિયામાં કોઈપણ ચમત્કાર સર્જી શકે. એના માટે ડૂબી જવું એ જ તરી જવું.

સ્હેજ કોઈનો સ્પર્શ શું થઈ ગયો ? અસ્તિત્વ તરબતર થઈ ગયું. હાથમાં દર્પણ અને આંખમાં છબિ. ચહેરા પર મેઘધનુષ ન ચિતરાય તો જ નવાઈ ! આ છોકરી કવિતા, ગઝલ થઈને છપાઈ જાય અને એને ખબર પણ ન હોય કે કેટકેટલી ભરતી-ઓટ પોતે સર્જી ચૂકી છે ! પોતે ચારેબાજુ છવાઈ ગઈ હોય તોય એ પોતાને શોધતી જ રહે, જડે નહીં એવું બને ! મને કવિ રમેશ પારેખ યાદ આવે છે, “એક છોકરીના હાથથી રૂમાલ પડે, એ લેવા આખુંય ગામ વળે નીચે, જુવાન આંખ ફાડે, બુઢ્ઢાઓ આંખ મીંચે.” અપ્સરા યુગ કદી ખતમ ન થાય. રંભા, મેનકા, ઊર્વશીથી માંડીને ચાલતો જ રહે…. નિતનવા સ્વરૂપે અપ્સરાઓ અવતર્યા જ કરે …

’છબરડાબાજ છોકરી’ જેવો યુનિક કાફિયા લઈને આવેલી આ ગઝલમાં છોકરી છુપાયેલી રહે છે ને એના તોફાન છલકાય છે. એક એક શેરમાંથી ચીર સનાતન છમ્મલીલી વાત લહેરાય છે. પહેલી નજરે આ ગઝલ પ્રેમની લાગે પણ આ તો એ પહેલાંનાં તોફાનની છે. વરસાદ આવે પણ ખરો ને વાદળો એને ખેંચી પણ જાય ! પવન ઉપડે અને ડાળ-પાંદડા લહેરાઈ ઊઠે, ઝૂમી ઊઠે એવી આ ઘટના છે. સરળ શબ્દો અને લયમાં રૂમઝૂમતી આ ગઝલ ગાવાનું મન થાય.

આવા રમતિયાળ કાવ્ય પછી આ જ કવિનું પ્રેમના ગંભીર ઊંડાણોને સ્પર્શતું મધુર ગીત પણ જોઈએ.

ફૂલ ઝરંતો હાથ લઈને, ઝાકળ જેવી જાત લઈને,
સૂરજની એક વાત લઈને મારે તમને મળવું છે !
સાંજ ઢળ્યા-ની ‘હાશ’ લઈને, ઝલમલતો અજવાસ લઈને,
કોરાં સપના સાત લઈને મારે તમને મળવું છે.

તમે કદાચિત ભૂલી ગયા છો, કદી આપણે કાગળ ઉપર,
ચિતર્યું’તું જળ ખળખળ વહેતું, ને તરતી મૂકી’તી હોડી;
સ્થિર ઊભેલી તે હોડીને તરતી કરવા, સરસર સરવા,
ઝરમર ઝરમર સાદ લઈને મારે તમને મળવું છે.

ખોજ તમારી કરતાં કરતાં થાક્યો છું હું, પાક્યો છું હું,
પગમાંથી પગલું થઈ જઈને વિખરાયો કે વ્યાપ્યો છું હું;
જ્યાં અટવાયો જ્યાં રઘવાયો, તે સઘળા મારગ ને
મારગનો એ સઘળો થાક લઈને મારે તમને મળવું છે.

ક્યારેક તો ‘હું’ને છોડી દો, ભીતરની ભીંતો તોડી દો,
બંધ કમાડ જરા ખોલી દો, એકવાર તો ‘હા’ બોલી દો;
‘હા’ બોલો તો હાથમાં થોડા ચાંદલીયા ને તારલીયાની
ઝગમગતી સોગાત લઈને મારે તમને મળવું છે.

~ રિષભ મહેતા

મારી આ વાર્તા આપને વાંચવી ગમશે. આભાર.