🔆મણીલાલ હ. પટેલ ~ સાંજને સોડમથી🔆

સાંજને સોડમથી ભરી દેતાં
રોટલા ઘડતી બાના હાથ
અષાઢી મેઘ અને નહિ ઝીલી શકાતી
શતશત નેવાંની ધાર
મારા શૈશવના ફળિયામાં
હજીય ચણતાં કબૂતર : મારી કવિતા.

અંગે અંગે ઘાસ થૈ વ્યાપી જતું તરણું,
પહેલા વરસાદે
વાડે વાડે કંકોડાં વીણતી નમાઈ છોકરી : મારી કવિતા.

ભીનાં ભીનાં અંધારાંની સાખે
વસ્ત્રો બદલતી કૂંપળ,
બેનનો ભીનો અવાજ
ભાઈની આંખોની આર્દ્રતા
ભવભવ ભીની આણ
ઘોર અંધારી રાતનાં નક્ષત્રો : મારી કવિતા.

ઘરની જાળીમાં મોટા થતાં
પડીયામાં પ્રગટેલા માતાના જ્વારા,
નિર્જળ તળાવની તિરાડો : મારી કવિતા.

બાપુજીનો ડૂમો
બેનનું ગૌરીવ્રતનું જાગરણ ;
ભીતરના જખમો, યુગોની પીડા
બાકી રહેલો દાવ
અહો રાત અહો રાત
સતત જાગરણ, જાગરણ :  મારી કવિતા

~ મણીલાલ હ. પટેલ

જીવનના જીવાયેલા એક એક શ્વાસે વસી છે કવિતા. સંબંધોના એક એક તાણેવાણે વણાઈ છે કવિતા. દુખના દરબાર અને સુખના સરોવર કવિતા વગર તો સૂના જ હોય.

સાચા કવિનું જીવન કવિતા વગરનું ક્યારેય ન હોઈ શકે. કાગળ પર શબ્દો પડે કે ન પડે, કવિતા તો અવતરતી જ હોય….