🔆એષા દાદાવાળા ~ મા, બોલ🔆 -

*મા, બોલ*

મા, બોલ
હવે તને આ ખાલી પેટનો ભાર લાગે છે ને ?
પેટ પર વાગતીને મીઠ્ઠી લાગતી એ લાતો,
આંખોની પેલે પાર બહુ વાગે છે ને ?

તારામાં ઊગી’તી એ નાનીશી વેલને,
પહેલાં તો આપ્યો’તો આધાર
તારામાં શ્વસતો એ જીવ હું છું,
એ જાણ્યા પછી પેટનો યે લાગ્યો’તો ભાર ?
અરીસા સામે જોઈ મલકાતી તું હવે
એનાથી પણ દૂર ભાગે છે ને ?

તમારું પણ કેવું, પહેલાં તો
પ્રાર્થી-પ્રાર્થીને તમે જ બાળકને માંગો,
પેટમાં દિકરો નથી એવી ખબર પડે
પછી ભગવાનને કહી દો, તમે જ રાખો !
અનાયાસે દેખાતું લોહી હવે
ભારોભાર પસ્તાવો અપાવે છે ને ?

છૂટાં પડતા રડવું આવે,
એવો આપણો ક્યાં હતો સંબંધ?
તારાંય જીવતરની પડી ગઈ સાંજ
આકાશનો લાલ લાલ થઈ ગયો રંગ !
પરી જેવી ઢીંગલી ચુમી ભરે
એવું શમણું હજીયે આવે છે ને?

~ એષા દાદાવાળા

સ્વયં સ્પષ્ટ કવિતા.

જાણીતું નઠોર સત્ય અને છતાંય એને કહેવાની ધારદાર રીતથી એ ફરી ફરીને વાગી જાય. અંદરનો એક ધબકારો ખળભળાવી જાય. ઘડીક રુંવાડા કંપાવી જાય.

અને ફરી સૌ ‘માણસ’ બની જાય ! દુનિયામાં બધું જ બને છે, બન્યા રાખે છે, આપણે શું કરી શકીએ ?