🔆મનોહર ત્રિવેદી ~ મેં તો🔆

મેં તો આંખોને કહી દીધું સાનમાં
નજરુંને વાળી લ્યો, પાંપણને ઢાળી દ્યો,
એવું શું દીઠું છે ક્હાનમાં?

ગાયોની વાંભ પડી કાનમાં તો કાલિન્દી ઊછળતી જોઉં છું અચંબે
વાંસળીના સાંભળ્યા જ્યાં સૂર ત્યાં તો ડાળીને નીચે નમાવી કદમ્બે
લ્હેરખીને એવું શું સૂઝ્યું કે વાલામૂઈ અટવાતી આમ પાનેપાનમાં…
મેં તો આંખોને કહી દીધું સાનમાં..

છેટે રહેવાનું સુખ જાણે ના એ જ, રહે નિકટ ને ઝંખે સહવાસ
માથે ઝળુંબતાં જ સમજાયું એટલે ઊંચે જઈ ઊભું આકાશ
સહેજસાજ અડક્યાં તો ફેરવાઈ જાવાનું અમથું અમથું રે એના વાનમાં
મેં તો આંખોને કહી દીધું સાનમાં..

~ મનોહર ત્રિવેદી

ગીતોમાં સદાય મનોહર એવા કવિ શ્રી મનોહર ત્રિવેદીનું આ ગીત. ગીતમાં શબ્દો રાધાના છે…. ગોપીના છે…. કૃષ્ણ વિરહમાં હૈયું વલોવતી કોઈપણ વ્યક્તિના છે! રાધા વિરહના અનેક ગીતો ગુજરાતી સાહિત્યમાં મળે છે પણ એમાંથી કેટલાક નોખા પડે, અનોખા બને એમાંનું આ એક કહી શકાય. પ્રતીકો જાણીતા મળે પણ એના વડે વર્ણવાયેલી વાત સાવ જુદી જ હોય ! ભાવ એટલા હૈયે વળગે કે ભાવક એમાં ઝટ પરોવાઈ જાય!

ગીતની શરૂઆત કહાનને છણકો કરવાથી થાય પણ એ તો ક્ષણિક ! ચારેકોર સમગ્ર પ્રકૃતિ કાનને વરેલી હોય ત્યાં કોઈ એકલદોકલનું શું ગજું ?  ગાયો ભાંભરે અને કાલિંદીનાં પાણી ઊછળવા લાગે ! વાંસળીના સૂર જ્યાં વહ્યા કે કદંબ ડાળીઓ ઝુકાવી દે સાંભળવા માટે! વાલામૂઇ લહેરખી પાનેપાનમાં અટવાય ! આ બધાંને છેટે રહેવું જ નથી….. કાનાની પાસે ને પાસે રહેવામાં એમના અસ્તિત્વની સાર્થકતા છે.

કેવું ભાવમધુર અને લયમધુર ગીત કવિની રસાળ અને કળાયેલ કલમમાંથી પ્રગટ્યું છે.