🔆અરુણા રાય * અનુ. વિવેક ટેલર🔆

બોલાવવા છતાંય
પ્રતિ ઉત્તર ન મળે
તો હવે બહાર નહીં રખડું
બલ્કે ફરીશ પાછી
ભીતર હૃદયાંધકારમાં બેસી
જ્યાં
બળી રહ્યો હશે તું
ત્યાં જ
મધ્યમ આંચમાં બેસી
ઝાલીશ
તારા મૌનનો હાથ

~ અરુણા રાય (અનુવાદ: વિવેક ટેલર)

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ 174 > 24 ફેબ્રુઆરી 2015 * લતા હિરાણી  

હું સાદ કરું છું ને મને તારો કોઈ જવાબ નથી મળતો. તને મારો અવાજ સંભળાય છે ? ન સંભળાતો હોય એવું તો ન બને. મારા અવાજમાં તાકાત છે કેમ કે મારા પ્રેમમાં તાકાત છે. એ તારા સુધી જરૂર પહોંચે. મારો અવાજ તો શું મારું મૌન પણ તારા સુધી પહોંચે. મારી સંવેદનામાં એ શક્તિ છે પણ તારો કોઈ પ્રતિસાદ નથી એ સચ્ચાઈ છે. મારી લાગણીનો કોઈ પડઘો નથી, એ વાસ્તવિકતા છે. એટલે એવું બને કે તું સાંભળવા છતાય ન સાંભળ્યું કરતો હોય. તારે મારો સાદ સાંભળવો જ ન હોય.

તો ? એ સવાલ તારા માટે નથી. તેં તો મૌન રહીને મારા પોકારને પાછો ઠેલી દીધો છે. હવે મારે વિચારવાનું છે કે મારે શું કરવું ! બહારની દુનિયામાં મારો સ્વીકાર છે. મારું અસ્તિત્વ અર્થહીન નથી. નિરાશાની ગર્તામાં ડૂબી જવું એ મારો સ્વભાવ નથી. દુનિયાના દરવાજા ભલે ખુલ્લા હોય, મારે ક્યાંય જવું નથી. જવાબ દેવો કે ન દેવો, આવવું કે ન આવવું, તારી મરજી. મને એની ફરિયાદ નથી અને એય સત્ય છે કે હવે મને તારા સિવાય કંઇ જ કબૂલ નથી. 

હું અહીં જ રહીશ. મારી સાથે, મારી જાત સાથે. મારી અંદર પાછી વળી જઈશ, જ્યાં તારો મુકામ છે, જ્યાં તું વસ્યો છે. મારું મન ઉદાસ છે, તારી ચુપકીદીથી. મારા હૃદયમાં ધીમી આંચ સળગે છે ને એ મને બાળે છે. અજવાસની જગ્યાએ અંધાર પથરાયો છે. હું એ ખમી લઇશ. શાંત થઈને બેસીશ.

એક દિવસ તેં મારો હાથ ઝાલ્યો હતો અને આપણે સાથે આ વહેતી હવાની ખુશ્બુ માણી હતી. બિડાતું અંધારું મન ભરીને ઝીલ્યું હતું ને  ઉઘડતા અજવાસને અંગે વીંટયો હતો. હવે રાહ જોઈશ, તારા મૌનનો હાથ ઝાલીને તારી રાહ જોઈશ. કદાચ તું પાછો આવે એ આશામાં, એ પ્રતિક્ષામાં…

કવયિત્રીના શબ્દોમાંથી ઝરતો કદાચ આ ભાવ છે, જે ભાવકને બાળે છે, એક ધીમી આંચમાં આ શબ્દો તપે છે અને વાચકને એનો તાપ પહોંચે છે.

કવિ વસંત ડહાકેની એક કવિતા અહીં ટાંકવાનું ગમે.

હવે મેં છાતીમાં ભરી દીધો છે ઠંડો અંધકાર
અને આંખો થઈ છે નિર્જન રસ્તાઓ
આ કૌટુંબિક ઘરોનાં શહેરો
છોડીને નીકળ્યાં છે મારાં વિરક્ત પગલાં.
આ વાટ તારી કને આવતી નથી
અને ઉદાસ એવો હું ભટકું છું
તે તારે માટે નહીં.
હવે પગલાં ફર્યા કરે છે તે
ફક્ત રસ્તાઓ છે માટે
અને રસ્તાઓ ક્યાં જાય છે
તે હું ભૂલી ગયો છું …       

અને મારી એક કવિતા પણ તમને વાંચવાનું ગમશે.

હું તને ઝરણ મોકલું
ને તું જવાબમાં મૌન બીડે
હું તને દરિયો મોકલું 
ને તું જવાબમાં મૌન બીડે
હું તને પંખી મોકલું
ને તું જવાબમાં મૌન બીડે
હું તને આખું આભ મોકલું
ને તું જવાબમાં મૌન બીડે
જા, હવે બહુ થયું
હું મૌન વહેતું કરું છું
તું મારાં આભ, દરિયો ને પાંખ
પાછાં મોકલ ….. 
~ લતા હિરાણી 

🙏🏻આપ ‘કાવ્યવિશ્વ’ના નિયમિત મુલાકાતી છો. આપ આ સાઇટ subscribe કરો એવી અપેક્ષા. જો અગાઉ આપે subscribe કર્યું હશે તો ‘કાવ્યવિશ્વ’ના આ નવા સ્વરૂપમાં આપને ફરી subscribe કરવું પડશે. ઉપર જ જમણી બાજુ subscribe લખ્યું છે ત્યાં ક્લિક કરતાં ઈમેલ લખવાનું ઓપ્શન મળશે. આભાર🙏🏻