કોઈ વાર એવું બને
કોઈ વા૨ એવું બને
આપણે જવાની ઉતાવળ ન હોય
છતાં
આપણને
જલદીથી ઉપાડી લેવામાં આવે.
‘હમણાં આવશે’ ‘હમણાં આવશે’
કહી નયન કોઈની
પળ પળ પ્રતીક્ષા કરતાં હોય
છતાં ત્યારે જ
બળજબરીથી
એને બીડી દેવામાં આવે.
આપણે કહેવા હોય
માત્ર બેચાર જ શબ્દોઃ
‘હું જાઉં છું, તમે સુખી રહેજો.’
પણ હોઠ બોલે
તે પહેલાં જ ઠંડા પડી જાય
ને હવા પૂછ્યા કરે
ન બોલાયેલા શબ્દોનાં સરનામાં
એટલા માટે જ
આટલી
નાનકડી પ્રાર્થના કરું છુંઃ
મારી વિદાયવેળાએ
તમે હાજર રહેજો.
~ વિપિન પરીખ
બંને કાવ્યોની સાવ સામસામા છેડાની દુનિયા…
નિશબ્દ: