🔆યોગેશ જોશી ~ જોઉં છું🔆 -

જોઉં છું
વાવની દીવાલો
અંદરથી જર્જરિત
પડું પડું થતી;

એમાં
અનેક બખોલો
ખાલીખમ…
સઘળું મરણ જેવું શાંત,
મીંઢું, ખાલીખમ…

નજર ફેરવું છું ચોતરફ –
ઊંડી અંધારી એક બખોલમાંથી
જડી આવ્યો અવાવરું સમય!

હું એ
અવાવરું સમયને
આ…મ
હાથોમાં પકડું, આંખોમાં જકડું
એ પહેલાં તો એ
ગભરુ પારેવાની જેમ ઊડી ગયો
ફડ ફડ ફડ ફડ!
ફડ ફડ…
ફડ ફડ…
ફડ…

પાછળ
હવડ વાસ મૂકીને…

~ યોગેશ જોશી

સમયને જોઈ શકાતો નથી, અનુભવી પણ નથી શકાતો. પણ કવિની દૃષ્ટિ અનોખી છે. એ કશું પણ જોઈ શકે છે. વાવની જર્જરિત દિવાલોની મીંઢી બખોલોમાંથી કવિને સમય જડી આવે છે. પણ હજુ એને પકડે એ પહેલાં ગભરુ પારેવાની જેમ એ ફડ ફડ પાંખો ફફડાવતો ઊડી જાય છે.

સમયને પાંખ છે? નથી? તો એ કેવી રીતે સરતો જાય છે? કવિને સમય ગભરુ પારેવા જેવો લાગે છે. સમયમાં સજીવારોપણ સરસ થયું છે. પાંખનું ફડ ફડ થવું ભાવકના કાનમાં જાણે સંભળાય છે અને એટલે એક પારેવું ઉડતું પણ તાદૃશ્ય થાય છે. આંખ સામે ખડું થતું શબ્દચિત્ર સજીવ બનતું જાય છે.

‘હવડ વાસ’ બતાવે છે કે આ સમય આજનો નહોતો, ગઇકાલનો હતો અને એમાં માત્ર ન ગમતો ભૂતકાળ હતો. કોઈ સુખની સ્મૃતિનો અંશ એમાં નહોતો!

વાવનું પૂરું વર્ણન એક ન ગમતા ભૂતકાળને સજીવન કરે છે, તો શબ્દોના પગથિયાં આપણને વાવના ઊંડાણે ખેંચી જાય છે…….

કવિને અછાંદસ કાવ્યો પર હથોટી છે અને આ કાવ્ય એના ઉત્તમ નમૂનાઓમાંનું એક ગણી શકાય….

🥀દિન વિશેષ : મીનુ (બરજોરજી) દેસાઇ, રાજેન્દ્રસિંહ રાયજાદા, કવિરાજ લિંબાણી, જગદીશચંદ્ર ત્રિવેદી🥀