🔆હર્ષિદા દીપક ~ સાવ સૂની શેરી🔆

સાવ સૂની શેરીઓમાં આવ, પગલાં પાડીએ! 
હાથમાં લઈ હાથ’ને બસ પ્રેમથી પંપાળીએ! 

એક – બે કોશોમાં  વસતાં કેટલાં નગરો અહીં, 
વ્હાલને વાદળ ગણીને આભ લગ વિસ્તારીએ! 

આંગણામાં એક નાનો છોડવો ઊગ્યો ભલે, 
એ સુગંધી છોડવાને હુંફથી સંવારીએ! 

દંભના બુરખાઓ પહેરી આ રમકડાં કૂદતાં, 
પ્રેમ – કરુણા જ્યોતથી એમને અજવાળીએ! 

જુઠના ઢગલા પડ્યા છે ચોક – ચૌટે – શેરીએ, 
એ જ ઢગલામાંથી સાચા હિરલા સંભાળીએ! 

રાત પડતાં ચાંદની અજવાળતી હર પંથને, 
ચંદ્રમાની આ ધવલ જ્યોતે જીવન શણગારીએ! 

જિંદગીના  આ બગીચે કેટલાં ફૂલો ખીલ્યાં, 
નામ રાધે – કૃષ્ણનું મનમાં હૃદયમાં રાખીએ! 

~ હર્ષિદા દીપક

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 315 @ 17 જાન્યુઆરી 2018 * લતા હિરાણી 

વ્હાલનો વિસ્તાર

પ્રેમ, સ્નેહ, મમતા, કરુણા….  આ જ તત્વો છે કે જે પૃથ્વી પર જીવનને ધબકતું રાખે છે. અંધારું ખૂબ છે પણ ક્યાંક ક્યાંક ઝગતી નાની નાની પ્રેમની જ્યોત આ અંધારાને ઉલેચ્યા રાખે છે. દ્વેષનો, અદેખાઈનો, વેર-ઝેરનો વ્યાપ દરિયાઓ ખૂટી પડે એટલો છે અને તોય ક્યાંક ક્યાંક વહેતા કરુણાના ઝરણા આ ખારાશને મીઠાશમાં ફેરવી દેવા સક્ષમ છે. સૂનકારથી ભરેલા સમયખંડમાં એક નાનકડા બાળકની છમછમ પગલી પડે ને ટગલી ડાળીથી કલશોર ટપકી પડે, વાતાવરણ આખું બદલાઈ જાય, સઘળી ઉદાસી ઓગળી જાય ને કોયલના ગાન ગુંજી ઊઠે એવું થાય ને ! હા, એવું થતું જ હોય છે ને એ આ જરા હળવેથી કોઈના પકડેલા હાથની હૂંફનો ચમત્કાર છે.  

સ્થળના સીમાડા સીમિત છે, એને ગણતરીમાં બાંધવાનું કામ પણ સહેલું જ વળી, પણ એમાં વ્યાપેલા વ્હાલના વિસ્તાર અસીમ છે. એની દિશાઓના વિસ્તાર અગણિત જ નહીં અગમ્ય પણ છે. માત્ર આંખોના ભેજ ને હૈયાના થડકારા એને વરતી શકે, શબ્દોમાં વણી શકે કે મૌનમાં ગૂંથી શકે. આંગણે ઊગેલો એક નાનો છોડ આંખોને ને હૈયાને ભરી શકે, આખાયે જંગલનું સાટું વાળી શકે. એને ન નડે પાનખર કે ન કોઈ વંટોળ. હા, એને વ્હાલ સીંચવું જરૂરી. આંખોના અમી એના વિકાસને વેગીલો બનાવી દે….

આ સૃષ્ટિ પર હજી જીવન છે, હજી સૂર્ય ઊગે છે ને હજી ધરા ફરે છે એની પાછળ માત્ર અને માત્ર સ્નેહના ચંદ્રની ટમટમતી જ્યોત કારણભૂત છે. એક ઈશ્વરીય સુગંધ આ બગીચાને ખીલતો રાખે છે. આખાય કાવ્યમાં કવયિત્રીએ સ્નેહનો, પ્રેમનો ભરપૂર મહિમા કર્યો છે અને મજાની રીતે કર્યો છે. યુગો વીતી ગયા અને યુગો વીતી જશે પણ પ્રેમ એ એક એવું તત્વ છે કે જેનો મહિમા માણસજાતના અસ્તિત્વ સુધી રહેવાનો છે. એક બાળકનો જન્મ થાય છે કે છોડ પર એક ફૂલ ખીલે છે કે વૃક્ષને નવી કૂંપળ ફૂટે છે એનો અર્થ કે હજી ઈશ્વરનો ભરોસો માણસ પરથી ખૂટ્યો નથી. વ્હાલનું વાવેતર હજી થયા કરવાનું છે.

સવારના છાપાઓમાં કે ચારેબાજુ બનતા બનાવોથી મન ક્ષુબ્ધ થઈ જાય ત્યાં જ ખૂણે ખાંચરે એકાદી નાનકડી વાત, ઘટના જરૂર એવી જડી જાય કે ફરી આશાનો દિપક ઝગમગી ઊઠે. નાસીપાસ થયેલી શ્રદ્ધા ફરી જાગી ઊઠે. કાળઝાળ નકારાત્મકતામાં જીવવાનું બળ ત્યાંથી જ મળે એમાં કોઈ સંશય ન હોય. સુકાઈ ગયેલી આંખોને ભેજવાળી બનાવતા આવા કેટલાય અદના માનવીઓની કરુણાને, સાચને સલામ કરીએ ને રોજ એકાદી પોઝીટીવ સ્ટોરી જડી જાય એવી આજની શુભેચ્છાઓ ….. લો ત્યારે,  નો નેગેટીવ ઝીંદાબાદ !

🌸દિન વિશેષ : અનિલા જોશી, જાતુષ જોશી, રમેશ ઠક્કર, બ્રિજેશ પંચાલ, જગદીશ ધનેશ્વર ભટ્ટ🌸

🙏આપની પસંદના કવિ કોણ છે? ‘Search’માં એમનું નામ લખો! અને વાંચો એમની કવિતાઓ ! એમાં આપ પોતે પણ હોઈ શકો !! 🙏

🙏 કવિઓના જન્મદિવસોનો વિભાગ ‘વિશેષ’ આપ ગમે ત્યારે જોઈ શકો છો. like, પ્રતિભાવ પણ આપી શકો છો.🙏

બાળવાર્તા અને સોશ્યલ મીડિયા