🔆ધારિણી સોલંકી ~ મારાં સપનાં🔆  

મારાં સપનાં
તારાં સપનાં જેટલાં
મોટાં નથી
તું મને
જે બતાવે છે
એમાંથી કેટલુંક
મેં મારી હથેળીની
બંધ મુઠ્ઠીમાં
સાચવી રાખ્યું છે
એ મુઠ્ઠી ખોલવાનો
હજુ સમય નથી
પણ
એક દિવસ
એ જરૂર ખુલશે
જ્યારે
તારી હથેળીનો સ્પર્શ
ત્યાં ઘર કરી જશે
સદાને માટે.

~ ધારિણી સોલંકી                       
     
દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 271 @ 7 ફેબ્રુઆરી 2017 * લતા હિરાણી

સપનાં શ્વાસ જેટલા જ સત્ય છે અને શ્વાસ જેટલા જ અવિશ્વસનીય ! એનો સાથ સુખને હિલોળે ચડાવી શકે પણ એ ક્યારે સરકી જાય અને દગો દઈ દે એનો કોઈ ભરોસો નહીં ! સપનાં જોવાનો અને સિદ્ધ કરવાનો સૌને અધિકાર છે  પણ અબ્દુલ કલામ, કલ્પના ચાવલા કે મેરીકોમ ટોળામાં નથી મળતા. હા, એવું સપનું જોવાનું સપનું સૌ કોઈ સેવી શકે કેમ કે એ ઊઘડતી સવારનું હતું, ઝળહળતી બપોર લાવવાનું સપનું હતું, બાકી સપનું તો હિટલરેય જોયું હશે જેને માનવજાત ભૂલાવવાનો પ્રયાસ કરતાં કરતાં થાકી જશે !

કોઈ માનવી સપનાથી વંચિત નથી. ઇચ્છાઓના આક્રમણથી કોઈ બચી શકતું નથી. ગમતાનો સંગાથ સૌ કોઈ ઇચ્છે છે. એમાંય વ્યક્તિ જ્યારે પ્રેમમાં પડે છે ત્યારે સપનાંઓની વણઝાર શરૂ થઈ જાય છે. એકમેકનો સાથ નવી દુનિયાને જન્માવે છે. પ્રેમમાં ‘તેરે-મેરે સપને’નો નવો અધ્યાય જન્મે છે. અલગ અલગ રંગોમાંથી એક રંગ બનવાની મીઠી પ્રક્રિયા શરૂ થાય છે. કોઈક છવાઈ જાય છે, કોઈકને છુપાવું ગમે છે, જે આખરે હૂંફાળા સહઅસ્તિત્વનો સહિયારો પ્રયાસ હોય છે.  બે હાથ આમ તો માણસને જીવવા માટે પૂરતા છે પણ ઝઝૂમવા માટે બીજા બે હાથનો સાથ ઉત્સાહ પેદા કરે છે. હથેળીઓની હૂંફ રોમેરોમમાં નવો સંચાર જગાવે છે.  

દરેકની હથેળીમાં પોતાનું આકાશ છે. હથેળીમાં અંકાયેલી રેખાઓમાં કેટકેટલા મેઘધનુષ રચાતા હોય છે. અલબત્ત સૌની આંખના સપનાં એના પોતાના માપના હોય છે પણ સંપૂર્ણ હોય છે. સપનાની સરખામણી હોઈ શકે નહી તોય અહી નાયિકા કહી બેસે છે, “મારાં સપનાં, તારાં સપનાં જેટલાં મોટા નથી.” સમર્પણ અને સ્વીકાર એ સ્ત્રીનું  સ્વભાવગત સૌંદર્ય છે. સંબંધમાં ધીરજ એ પણ સ્ત્રીની પ્રકૃતિગત ઊર્જા છે. આમ ન હોત તો ગર્ભધારણથી માંડીને પાંખો આવવા સુધી એ બાળકનું જતન કેમ કરીને કરત ! એટલે જ હથેળીની સીલવટોમાં નાયિકા ઘણું સંતાડીને રાખે છે. ધીરજ ધરીને બેઠી છે, કોઈના સ્પર્શના સાકાર થવાની ઘડી સુધી. એ અંતિમ પડાવ છે, મનચાહી મંઝિલ છે.

સમય ક્ષણમાં પૂરો થાય છે ને સદીમાંય બંધાતો નથી. સમય સાપેક્ષ છે, એનો પોતાનો અંદાજ  છે. પ્રિયની ઝંખના સમયને બાથમાં લઈને બેસે છે. પ્રિયનું મિલન સમયના સીમાડાઓ અનંત સુધી વિસ્તારી દે છે અને ત્યારે  આખેઆખું આકાશ ચૂપચાપ આવીને હથેળીમાં બેસી જાય છે. એક હૂંફનો ઘૂઘવતો દરિયો હસ્તરેખાઓને બે કાંઠે છલકાવી દે છે. હૈયામાં સંપૂર્ણતાનો સાગર સમાઈ જાય છે. જીવનને અનુભવનાર કહેશે, આ પણ એક સપનું નથી !  ખરી વાત છે, જીવન આખું સપના જોયા જ કરવાના છે …. નિત નવા, એક પછી એક…. એક દોડ જે હાંફયા વગર કે હાંફીને શ્વાસ અટકે ત્યાં સુધી જીવવાની છે….