🔆સુરેશ દલાલ*અનુવાદ ભદ્રા વડગામા🔆

*અસહ્ય મૌન*

હું અસહ્ય મૌનથી તને જોઈ રહું છું
અને તારે માટે કશું કરી શકતો નથી.
હોસ્પિટલની ધોળી દીવાલોમાં તું કાળું કાળું કણસે છે.
કોઈ આશીર્વાદ વરસે તો તારી પીડા ઓછી થાય.
મારી પાસે પ્રાર્થના સિવાય કશું નથી.
હું મારી તમામ પ્રાર્થનાઓ પહોચાડું છું પરમેશ્વરને ,
પ્રયત્ન કરું છું કે કઈ રીતે ઢંઢોળી શકું તેના મૌનને।
તારી આંખમાં લાચારી અને શૂન્યતા જોઈને
હું અકળાઈ જાઉં છું
અને ચુપચાપ તારા ખંડમાંથી બહાર નીકળું છું ત્યારે
મરણનો પગરવ સાંભળીને
મને મારા કાન કાપી નાખવાનું મન થાય છે.
પણ એનાથી મરણની ગતિ ઓછી રૂંધાય છે?
તારા મરણ પહેલાંના મૌનમાંથી
તારા મરણ પછીના મૌન તરફ હું પ્રયાણ કરું છું –
અને મારી અસહ્યતા પર
ગુસ્સો કરવાનું કે આંસુ સારવાનું પણ મને મન નથી થતું.

~ સુરેશ દલાલ 

*helpless silence*

I look at you in helpless silence,
incapable of doing a thing for you. 
In the middle of the white-washed walls
of the hospital ward you lie, 
groaning quietly in the dark abyss of pain.
Only a miracle can bring you some relief.
I have nothing to offer, but a prayer. 
All my prayers reach the Almighty,
an attempt I shall make.
I am trying to find ways
to shake off His unbearable silence.

Desolation and numbness in your eyes
drive me crazy
and as I leave the ward quietly,
I hear the footsteps of death. 
I want to cut off my ears to block their sound. 
But will that delay the advent of death?
From your voicelessness before death, 
I move towards your silence after death –
and I do not even want to feel angry
or shed tears at my helplessness.

~ સુરેશ દલાલ  * અનુવાદ ભદ્રા વડગામા