🔆પારુલ ખખ્ખર ~ ધૂંધવતું છે ઠરવા તો દે🔆

ધૂંધવતું છે ઠરવા તો દે,
ડહોળ જરા આછરવા તો દે.

વ્યાજે લીધેલા સ્મિતોનાં,
બાકી હપ્તા ભરવા તો દે.

ગુલમહોરી રાતોનાં પ્રેતો,
આંખેથી ઉતરવા તો દે.

જીવી જાવું એમાં શું છે !
છાતી કાઢી મરવા તો દે.

શૂળ ત્વચાની સોંસરવી ગઈ,
ઊંડે જઇ ખોતરવા તો દે.

ઊંડું, છીછરું નક્કી ના કર,
ભરતીને ઓસરવા તો દે.

ક્યાં લગ પોલંપોલ શબદની,
કંઇક નક્કર કરવા તો દે.

~ પારુલ ખખ્ખર

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 244 @ 19 જુલાઇ 2016 * લતા હિરાણી

ગતિશીલ ગુજરાત તો હમણાનું કહેવાયું. શહેરોનું જીવન ક્યારનુંય અતિગતિશીલ બની ચૂક્યું છે. સમય નથી, ધીરજ નથી. બધુ ઝટ પતાવવું છે, ‘ધીરજ’ શબ્દ લગભગ ડિલીટ થવા આવ્યો છે ‘તો દે..’ રદીફ મને મારા નાનીમાની યાદ અપાવી જાય છે. દિવસના દસ વાર મારી કંઈક માગણી હોય ને દરવખતે એમનો જવાબ હોય,  ‘શાંતિ રાખ, જરા જંપવા તો દે’. હવે આવું કહેનારા રહ્યા નથી ને કહેતા હોય ત્યાં સાંભળનારા રહ્યા નથી.

આખીયે ગઝલ કહે છે કે ધીરજ ધર, ઉતાવળ ના કર. આગ હજી ધૂંધવે છે, ઠરી જાય પછી વાત. આ સ્મિત, ખુશીઓ દેખાય છે એટલી સહજ નથી. એની પાછળ કંઇ કેટલીય પીડાઓ વહોરી છે. એના હજી હિસાબ ચૂકતે કરવાના બાકી છે. આંખોએ ગુલમહોરી રાતોનાં સપનાં જોયા છે અને એ સપનાં જ રહ્યા છે, પાંપણો એના પ્રેત લઈને ફરે છે. ભાર એનો ઉતારવા તો દે. જંતુની જેમ જીવવું કબુલ નથી. મુશ્કેલીઓ ભલે આવે, સામી છાતીએ લડવું છે પણ સમય તો જોઈએ ને ! કાંટો અંદર સુધી ભોકાયો. એટલા જ ઊંડે જઈ એને ખોતર્યા વગર એ બહાર થોડો નીકળે ? સામે દેખાય છે એ તો ભરતીના પાણી છે, ભરોસો ન કરાય. છીછરા માનીને કૂદીએ અને ઊંડાય નીકળે ! રાહ તો જોવી જ પડે ને ! અને આખરે એક સર્જકની વાત. શબ્દોથી રમતા તો ઘણાને આવડી જાય, કંઈક નક્કર કામ કરી બતાવે ત્યારે ખરું !   

શેરો ઓછા શબ્દોમાં ઘણું કહી જાય છે. રજૂઆતમાં પ્રસન્ન કરી દે એવું નાવીન્ય છે. પ્રત્યેક શેર એક જુદો મિજાજ લઈને આવે છે પણ એમાં પરોવાયેલું સૂત્ર એક જ છે અને એની છટા સ્પર્શી જાય છે. આ છટામાં  કવયિત્રીને હળવાશ હાથવગી છે.   

ધીરજના ફળ મીઠા એ કહેવત સૌએ સાંભળી છે પણ અમલની વાત જુદી છે. ‘તો દે’ માત્ર બે અક્ષરના બે શબ્દો અને એનાથી બનતો રદીફ બહુ અસરકારક બની રહે છે. ‘તો’ શબ્દમાં ભાર છે અને ‘દે’ શબ્દમાં માગણી છે. અહીં જે માગણી છે એમાં વજન છે પણ વિદ્રોહ નથી. જે ભાર છે એ ભાવનો અને ભીનાશનો છે. જે કરવું છે એના પ્રત્યે પૂરી જાગૃતિ અને સમજણ છે. રોજબરોજની વાતોનો ઝટકો છે, એમાં જ્યાં અટકવું પડે છે એનો ખટકો છે. નાનકડી મથામણો ને એમાંથી બહાર આવતું જીવનદર્શન, વર્તનનું સત્ય સ્પર્શી જાય છે.    

@@

આ વાર્તા આપને ગમશે. આભાર.

વસિયતનામું