🔆મેગી આસનાની ~ જાત સાથે🔆

જાત સાથે વાતમાં વીતી ગઈ,
રાત ઝંઝાવાતમાં વીતી ગઈ.

પ્રેમ, પીડા, લાગણી કંઈ ના મળ્યું,
જિંદગી અર્થાતમાં વીતી ગઈ.

જે મળ્યા આઘાત દિવસે એ વિશે,
રાત પ્રત્યાઘાતમાં વીતી ગઈ.

ક્યાં હયાતીની કરી છે મેં કદર,
રોજની દરખાસ્તમાં વીતી ગઈ.

આજ એનું નામ આવ્યું હોઠ પર,
બે ઘડી નિરાંતમાં વીતી ગઈ. 

~ મેગી અસનાની

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 236 @ 17 મે 2016 * લતા હિરાણી

માણસ ભાગે છે તો પોતાની જાતથી. સવારના આંખ ખૂલે ત્યારથી દોડે છે અને આંખ બંધ થાય ત્યાં સુધી કંઈક ને કંઈક કરતો રહે છે. કોઈ કામ ન હોય તો ટીવી, મોબાઈલ હાજર છે જ. એ દુનિયા આખીને મળે છે. સ્ક્રીનને પણ છોડતો નથી પણ એને કદી એમ નથી થતું કે ચાલ, જાત સાથે ગોઠડી માંડું. કદાચ એ ગભરાય છે કે ત્યાં એવું મળશે કે જેની પોતાને નથી ઇચ્છા કે નથી ઝંખના. ત્યાં એવું કશુંક છે જે છુપાયેલું પડ્યું રહે એ જ સારું છે. એ આવરણમાં ઢંકાયેલું રહે એ જ સારું છે. અંદર છે એ ડરામણું છે ? અંદર છે એનો સામનો ન થઈ શકે એવું છે ? કદાચ એનાથી ભાગીને જ એ બહાર ભટક્યા કરે છે. અધૂરી ઇચ્છાઓ ત્યાં આંખ ફાડીને બેઠી છે. તૂટેલાં સપનાં ત્યાં મોં વકાસીને બેઠા છે. એનો ડર લાગે છે. એ જીવવા નહીં દે, જંપવા નહીં દે. એનો સામનો કરવો બહુ અઘરો છે.

માણસની જીંદગીની ઘડીઓ કરતાં કેટલાય ગણા એના સપનાં ! જરાક સમજણ આવી નથી ને અરમાનોને છૂટો દોર ! ‘જોઈએ’નું લીસ્ટ બાળપણથી શરૂ થાય પણ એમાં જ્યારે લાગણીઓના ઉછાળા ભળે ત્યારે વાત હાથમાં ન રહે. લાગણીઓની માગણીઓ અસીમ ને અનંત. એનો ક્યાંય આરો ઓવારો નહીં અને જીવનમાં ફેલાય પળે પળે સમજુતી ને સમાધાનોની શૃંખલા. એનાથી બચવાનો ઉપાય ખરો ? હા, પણ અજમાવવો, આચરણમાં લાવવો અત્યંત કઠિન ! એટલા નિસ્પૃહ કેવી રીતે થવું ? આખરે એ સંતની કક્ષા થઈ. આપણે તો સામાન્ય માનવી ! બસ આમ જ અથડાતાં પછાડાતા, દરિયાનાં મોજાં સાથે ઊછળતા ને કિનારા સાથે બાથ ભીડીને વળી એ જ દરિયામાં ખોવાઈ જનારા !

ઈશ્વરે જે સત્વ આપ્યું છે એની કદર નથી ને મૃગજળની પાછળ દોડ્યા કરે છે માણસ ! અંદર મોતી પડ્યું છે, ભલે ઝીણું પણ એની કદર માણસ નથી કરતો. જાતમાં જોવાની એને ટેવ જ નથી. બધો જ સમય બહાર ફાંફા મારવામાં વીતાવે છે ને આખરે થાકીને ઢળી પડે છે. ધ્યેય વગરના માનવીને ઘાંચીના બળદની ઉપમા અમસ્તી જ નહીં અપાઈ હોય.

વીસમી સદીએ માણસને એક ખતરનાક ભેટ આપી છે એ છે સતત દોડની ભેટ. થોડુંક કમાઇને નિરાંતની જિંદગી જીવતો એક સમયનો માણસ આજે રઘવાયો બનીને ફરે છે. એને ધરવ નથી. એક મળે ને બીજા માટે ભાગવાનુ શરૂ. અને બીજી ભેટ છે કુંઠિતતાની. જે કંઇ છે એ મારું અને મારા એકલાનું જ. ભાગ પાડવાની કે વહેંચીને ખાવાની વૃતિ નથી રહી. પહેલા મોટા કુટુંબો અને ઝાઝાં બાળકો એટલે આપોઆપ વહેંચીને લેવાની વાત ડગલે ને પગલે શીખવાની રહેતી. જ્યારે હવે એક બાળકથી પૂરું કરનારા માબાપને એ વિચાર ક્યાંથી આવે કે આમ કરીને એ પોતાના બાળકને અસંતોષના દરિયામાં ધકેલવા તત્પર થયા છે. નાનપણથી પડેલી ટેવ, જે છે એ બધું જ મારું, મોટા થઈને એને બહાવરું બનાવી દે છે.

કોઈકનો સાથ, કોઇકનું નામ એને મીઠું લાગે છે પણ ત્યાંય નિરાંત કે સંતોષ તો નથી જ…. સુખને નાનકડા સરનામે એ પગ વાળીને બેસવા તૈયાર ક્યાં છે ?       

@@   

આ વાર્તા આપને ગમશે. આભાર.

છુટ્ટી