🔆ઉર્વીશ વસાવડા ~ જાગીને જોઉં તો🔆

જાગીને જોઉં તો જગત દીસે નહીં, ઊંઘમાં અટપટા ભોગ જાગે,
વ્યર્થ છે આ બધું, જન્મ શું ? જીવન શું ? એ પ્રતીતિ જ પ્રત્યેક શ્વાસે.

જ્યાં લગી આત્મા તત્વ ચિંત્યો નહીં, ત્યાં લગી સાધના સર્વ જૂઠી,
એક ક્ષણ લાગતું દૂર એ ખૂબ છે, ને બીજી ક્ષણ થતું સાવ પાસે.

આપણે આપણા ધર્મ સંભાળવા, કર્મનો મર્મ લેવો વિચારી,
જે ક્ષણે સમજનો સૂર્ય ઝળહળ થશે, આપણા તિમિર સૌ દૂર નાસે.

નિરખને ગગનમાં કોણ ઘૂમી રહ્યો, તે જ હું તે જ હું એમ બોલે
કૈંક યુગો થયાં તોય થાકે નહીં, એ અવિરત રમે રમ્ય રાસે.

છે ગતિમાં સતત તોય લાગે અચલ, કોણ સમજી શકે રૂપ તારું,
દેહમાં દેવ તું, તેજમાં તત્વ તું,શૂન્યમાં શબ્દ થઈ વેદ વાસે.

~ ઉર્વીશ વસાવડા

આ ગઝલમાં પ્રાચીન અને અર્વાચીન કાવ્યબાનીનો સુભગ સમન્વય કરેલો છે જે એક ઉમદા પ્રયોગ તરીકે ધ્યાન આકર્ષિત કરે છે.

પ્રાચીન ભક્ત કવિ નરસિંહ મહેતાની પંક્તિને જ ગઝલનો એક મિસરો બનાવી બીજા મિસરામાં કવિ પોતાનો વિચાર મૂકી  ઉપરોક્ત વિચારની જ વધુ પુષ્ટિ કરી, એક નવલું અજવાળું પ્રગટ કરે છે.

ખલીલ ઘનતેજવી સાહેબ ગઝલની વ્યાખ્યા કરતાં કહેતા કે ઉલામિસરા એ બારણાં પર મારેલો ટકોરો છે અને સાનીમિસરા એ બારણું ખુલવાની ક્રિયા છે. જે આ ગઝલમાં બહુજ ઉમદા રીતે સાકારિત થાય છે. એક ભક્ત કવિએ પોતાના જીવનમાં સંવેદેલી અનુભૂતિઓને આધુનિક કવિએ તેમનો પોતાનો આગવો સ્પર્શ આપી ગઝલના સ્વરૂપમાં ઢાળી છે. આ સફળ પ્રયાસ ખરેખર અભિનંદનિય છે.

~ કિશોર બારોટ