🔆જયા મહેતા ~ જતાં પહેલાં🔆

જતાં પહેલાં બધું આવું કેમ થતું હશે?
શ્વાસ ઊંડા ઊતરવા માંડે
આંખે નિસ્તેજ થતી જાય
જીભ થોથવાવા માંડે
શરીર આખું શિથિલ થઈ જાય..
આવું બધું થાય એ પહેલાં..
અહીંથી વિદાય ન લઈ શકાય?
ગુલાબની પાંદડીઓ પરથી
ઝાકળ હળવેથી અદૃશ્ય થાય…એમ
દૂધમલ બાળક ખિલખિલ હસતું જાગે
ને નિદ્રા સરી જાય…એમ
નવીનવી પાંખો ફફડાવતું
પંખીબાળ માળામાંથી ઊડી જાય…એમ
કોશેટાના તાંતણા વીંધી
રંગસભર પતંગિયું
બહાર નીકળી જાય એમ…
નૂરજહાનના કંઠમાંથી સરતા સૂર
ધીરેધીરે હવામાં વિલીન થાય…એમ
બધું વિવર્ણ થાય એ પહેલાં…

~ જયા મહેતા (16.8.1932 – 27.8.2025)

કવયિત્રીને વંદન.

દરેક માનવી જાણે છે કે એક દિવસ પોતે જવાનું જ છે. છતાં એ મૃત્યુના નામથી ગભરાય છે. મૃત્યુની સાથે સંકળાયેલા શબ્દોને પણ ટાળે છે, અશુભ માને છે. ખરેખર મૃત્યુ મંગળ છે, એક દેહમાંથી બીજા દેહમાં સ્થળાંતર માત્ર છે એવું આપણા શાસ્ત્રો કહે છે.  

અહીં જયાજી પોતે કવયિત્રી છે એટલે કવિતામાં મૃત્યુમાં પ્રવેશની કેવી સરસ કલ્પના મૂકી છે! આટલી હળવાશથી કોઈ વિદાય લે એ વાત જ હાશ પ્રેરે છે. 93 વર્ષની જિંદગી ભરપૂર જીવ્યા પછી તો આવી હાશ જ હોય !   

 🙏🏻આપ ‘કાવ્યવિશ્વ’ના નિયમિત મુલાકાતી છો. આપ આ સાઇટ subscribe કરો એવી અપેક્ષા. જો અગાઉ આપે subscribe કર્યું હશે તો ‘કાવ્યવિશ્વ’ના આ નવા સ્વરૂપમાં આપને ફરી subscribe કરવું પડશે. ઉપર જ જમણી બાજુ subscribe લખ્યું છે ત્યાં ક્લિક કરતાં ઈમેલ લખવાનું ઓપ્શન મળશે. આભાર🙏🏻