🔆સર્જન વિશે ટાગોર🔆

છેલ્લાં 15-16 વર્ષથી ફરજભાને અસંખ્ય રોકાણો અને ચિંતા તરફ મને ઘસડ્યો હતો. અને મારા પર પુષ્કળ કામનું દબાણ લદાયું હતું. બધાં કામ માટે ફરજભાન એક સારું કારણ છે. એ તમને હંમેશ એવા પ્રશ્નથી વીંધે છે કે, “આમાં કયો લાભ છે?” તેથી જ પાયા વગરની માગણીઓના દાવાની સામે મારી અંદર કાયમ સમજદારીભરી માગણીઓ પ્રશ્ન કરતી રહે છે.

“તું કવિ છે. તું આ પૃથ્વી ઉપર કાયમી છુટ્ટીનો પરવાનો લઈને આવ્યો છે. એનું તેં શું કર્યું? બીજા કામમાં માથું મારતી વખતે એ ધ્યાનમાં રાખ કે તું તારી કવિ તરીકેની ન્યાતમાંથી બહાર જતો રહેતો નથી ને?”

મને ખાતરી છે કે આ તાકીદને લીધે હું કાવ્યો લખું છું. એ બજારના કોલાહલમાં મારી ઓળખ જાળવવા માટે છે, નહીં કે લોકોને રીઝવવા. ફરજભાન એના ઐશ્વર્યના ઉભાર સાથે ગંભીરતાથી કહે છે, “વિશ્વમાં હું સૌથી વજનદાર વસ્તુ છું.” પ્રત્યુત્તરમાં મારી ઈશ્વરદત્ત વિશ્રાંતિ મનની મોજથી વાંસળી વગાડવા માંડે છે, કહે છે, “હું તો દુનિયાની સૌથી વધુ હળવી ફૂલ વસ્તુ છું!” અલબત્ત એ હળવી જ છે. તેથી સમીરની સુરભિત લહેરખી પર બિરાજી પોતાની પચરંગી પાંખો સાથે આમતેમ ઝૂલે છે. એનું કામ સલામત ભવ્ય દીવાલો વચ્ચે સમય વેડફવાનું નથી. એ તો ધ્યેયહીન માર્ગે રખડનાર રખડુ છે – એવા માર્ગે જ્યાં રંગમંચના વિશાળ સ્વૈર પ્રાસ્તાવિકની જેમ ચારે દિશામાં અત્તરના રંગીન ફુવારા ઊડતા હોય.

અનુવાદ ~ દક્ષા વ્યાસ

(પ્રશિષ્ટ કૃતિ અને બીજા : અનુવાદ દક્ષા વ્યાસ P. 49)